Ποιος δανείζει ποιον τελικά;

   Πραγματικά είμαι πολύ μπερδεμένος. Και μέσα σε όλο αυτό το μπέρδεμα μπορώ να πω πως αισθάνομαι και τυχερός. Τυχερός γιατί; Ενώ βλέπω τη χώρα μου να είναι ¨στην εντατική¨ και μάλιστα διασωληνομένη, περιμένοντας τις δόσεις του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας που την κρατάει ακόμα εν ζωή, βλέπω σιγά σιγά πως υπάρχουν και χειρότερα.

   Αρχικά πίστευα πως τα μαντάτα είναι μόνο για τους λατρεμένους μας γείτονες, Ισπανούς και Ιταλούς… Τελικά όμως όπως φαίνεται η κρίση έχει εξαπλωθεί στον πυρήνα του Ευρώ. Μόνο σκεφτείτε ότι χώρες όπως η Ιταλία και η Ισπανία δανείζονται πλέον με επιτόκια άνω του 7%, που αντιστοιχεί σε κατάσταση χρεοκοπίας, για να δανείζουν στη συνέχεια εμάς μέσω του ταμείου με 3,5%. Εξαίρεση δεν αποτελούν επίσης η Γαλλία, το Βέλγιο και η Αυστρία με ιστορικά ψηλά spreads έναντι των γερμανικών ομολόγων.

   Το άλλο σκέλος έχει να κάνει με τους Έλληνες επενδυτές. Είμαστε η 31^η πλουσιότερη χώρα στον κόσμο. Επειδή δεν πληρώνονται οι φόροι δε σημαίνει πως λεφτά δεν υπάρχουν… το θέμα είναι όμως και που πάνε! Σύμφωνα με πηγές, υπάρχει μεγάλη ζήτηση γερμανικών ομολόγων από Έλληνες επενδυτές. Δανείζουν τη Γερμανία με 0,85% και αντίστοιχα η Γερμανία δανείζει εμάς με 3,5%. Καθόλου κακή απόδοση για τους βόρειους εταίρους μας.

   Και αν τελικά αναλογιστούμε όλα εκείνα τα βιομηχανικά και καταναλωτικά προϊόντα που εισάγουμε από τη Γερμανία, τη μη παροχή τεχνογνωσίας για να παράγουμε ανταγωνιστικά καθώς και την έλλειψη επενδύσεων σε παραγωγή, είναι σχεδόν βέβαιο πως εμείς όπως και η περιφέρεια του Ευρώ θα είμαστε οι μακροχρόνια χαμένοι αυτού του παιχνιδιού, άσχετα με το αν φταίμε ή όχι!

Μια κίνηση ΜΑΤ

   Άκουσα το πρωί τυχαία στο ραδιόφωνο ότι σε κρίσιμες εποχές δεν υπάρχουν δωρεάν πολιτικές κινήσεις. Κάθε τι έχει το τίμημα του… και έχει απόλυτο δίκιο να το λέει αυτό μετά τις τελευταίες εξελίξεις. Η πολιτική σκακιέρα έχει πάρει φωτιά τελευταία, είναι γεγονός!

   Αρχή της χιονοστιβάδας εξελίξεων ήταν η αναγγελία για το δημοψήφισμα. Φιάσκο ή μπλόφα; Μάλλον το δεύτερο μπορώ να αποφανθώ, χωρίς όμως να ξέρουμε τις επιμέρους λεπτομέρειες. Σε μια μπλόφα που κέρδισε προσωρινά την πολιτική συναίνεση για να μοιράσει το πολιτικό βάρος του κουρέματος, δηλαδή τα νέα μέτρα, με αντίτιμο το πολιτικό του μέλλον. Και δεν αναφέρομαι στη θέση του πρωθυπουργού. Ήδη όταν η καρέκλα αρχίζει να τρίζει, κάποιος ή κάποιοι από κάτω τη ροκανίζουν αργά!

   Στον αντίποδα, αυτή η κίνηση ¨κόστισε¨ στις χρηματαγορές περί τα 2 τρις. € σε παγκόσμιο επίπεδο με μαζικές ρευστοποιήσεις μέσα σε 48 ώρες. Το μόνο σίγουρο είναι πως η δημοκρατία πρέπει να είναι πάνω από τις ορέξεις των αγορών. Συμμετέχοντας όμως ως μέλος σε μία νομισματική ένωση και όντας εξαρτώμενος από εταίρους, μια τέτοια κίνηση είναι τελείως παράταιρη.

   Και τελικά η συναίνεση που αποσκοπεί; Μόνο στο να εκταμιευθεί η περίφημη 6^η δόση; 2,5 τόνοι μελάνι έχουν κατασπαταληθεί από το καλοκαίρι γράφοντας γι’ αυτή και ακόμα τη περιμένουμε. Μα όχι φυσικά! Προσωπική γνώμη είναι ότι η συναίνεση βασίζεται στο ότι ο κόσμος ξεχνάει, θα περιμένουν να περάσει λίγος καιρός και μετά να γίνουν εκλογές. Και αυτό γιατί τα δυο μεγάλα πολιτικά κόμματα, με ποσοστά 22 και 10% αντίστοιχα, δε θέλουν να πάνε στις κάλπες όταν δε θα προκύψει αυτοδυναμία.

   Η κίνηση στη σκακιέρα με το δημοψήφισμα άνοιξε τον ασκό του Αιόλου. Για πρώτη φορά ακούστηκε ανοιχτά η έξοδος χώρας μέλους από το κοινό νόμισμα. Αν και θα είναι δύσκολο να αποφύγουμε το ΜΑΤ, το σίγουρο είναι πως δε θα είμαστε οι μοναδικοί.

Επιστολή Ιωάννη Καποδίστρια προς την Δ´ Εθνοσυνέλευση

«…Ελπίζω ότι όσοι εξ´ υμών συμμετάσχουν εις την Κυβέρνησιν θέλουν γνωρίσει μεθ´ εμού ότι εις τας παρούσας περιπτώσεις, όσοι ευρίσκονται εις δημόσια υπουργήματα δεν είναι δυνατόν να λαμβάνουν μισθούς αναλόγως με τον βαθμό του υψηλού υπουργήματός των και με τας εκδουλεύσεις των, αλλ´ ότι οι μισθοί ούτοι πρέπει να αναλογούν ακριβώς με τα χρηματικά μέσα, τα οποία έχει η Κυβέρνησις εις την εξουσίαν της…»

«…εφ´ όσον τα ιδιαίτερα εισοδήματά μου αρκούν διά να ζήσω, αρνούμαι να εγγίσω μέχρι και του οβολού τα δημόσια χρήματα, ενώ ευρισκόμεθα εις το μέσον ερειπίων και ανθρώπων βυθισμένων εις εσχάτην πενίαν».

Ιωάννης Καποδίστριας

πρώτος Κυβερνήτης της Ελλάδος, προς την Δ´ Εθνοσυνέλευση

  Από την παραπάνω επιστολή εύκολα μπορούμε να δούμε ότι ακόμα και το 1829, δηλαδή 182 χρόνια πριν, υπήρχαν πολιτικοί με όραμα και αλτρουισμό, δρώντας για το κοινό καλό και το συμφέρον του τόπου. Τελικά ίσως να μην ήταν πολιτικός ο Καποδίστριας, απλά ηγέτης…

Τι παράγει και τι εξάγει η χώρα μας

   Σε συνέχεια της προηγούμενης ανάρτησης σχετικά με τη στρατηγική που πρέπει να ακολουθήσει η Ελλάδα για να βγει από τη κρίση, ανέφερα ότι έχει πλούσιες πλουτοπαραγωγικές πηγές. Ποιες όμως είναι αυτές;

 Μαγνήσιο: Ο µαγνησίτης που εξάγει η χώρα µας, καλύπτει το 46% της συνολικής παραγωγής της Δυτικής Ευρώπης.

 Αλουµίνιο: Εδώ και καιρό η Γαλλία ελάττωσε την παραγωγή της σε αλουµίνιο και η Ελλάδα πλέον είναι πρώτη στην Ευρώπη σε παραγωγή του αλουµινίου, µε χιλιάδες εφαρµογές.

 Βωξίτης: Η Ελλάδα είναι η μεγαλύτερη ßωξιτοπαραγωγός χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ο ßωξίτης χρησιµοποιείται και στην κατασκευή αεροσκαφών, ηλεκτρικών συσκευών, μεταλλικών κατασκευών και αλλού.

 Σµηκτίτες: Η Ελλάδα είναι η δεύτερη χώρα στον κόσµο µετά τις Ηνωµένες Πολιτείες στην εξόρυξη σµηκτιτών, οι οποίοι έχουν µεγάλο εύρος εφαρµογών, όπως η διάθεση αποßλήτων, τα φάρµακα, τα καλλυντικά και άλλα.

 Νικέλιο: H Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα της Ευρωπαϊκής Ενώσεως µε σηµαντικά κοιτάσµατα νικελίου στο υπέδαφός της. Υπάρχει ένα συγκρότηµα παραγωγής νικελίου, του µεγαλυτέρου στην Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά εξάγεται στο εξωτερικό όπως και όλα σχεδόν τα υπόλοιπα όσα εξορύσσονται.

 Ελιές και ελαιόλαδο: Η χώρα μας είναι 3η στην παγκόσµια παραγωγή ελιών κ ελαιολάδου.

 ( 15% της παγκόσµια παραγωγής)

 Κρόκος: Η χώρα μας είναι 3η σε παραγωγή κρόκου. (saffran)

 Σπαράγγια: Η Ελλάδα είναι 5η σε εξαγωγές σπαραγγιών

 Βαμβάκι: Η χώρα μας είναι 7η παγκοσµίως σε εξαγωγές ßαµßακιού (τo 2004 ήµασταν 4η)

 11η σε παραγωγή.

 Τουρισμός: Η Ελλάδα είναι 14η σε αφίξεις τουριστών. 18,2 εκ

 Τυροκομικά: Η χώρα μας είναι 16η σε εξαγωγές τυροκοµικών προϊόντων

 Ναυτιλία. Η χώρα μας κατέχει την 1η θέση της παγκόσµιας ναυτιλίας

   Μήπως ήρθε η ώρα να παράγουμε – εξάγουμε και πετρέλαιο; .... επειδή ισχυρίζονται κάποιοι ότι επιβιώνουμε μόνο χάριν της μεγάλης "ευρωπαϊκής οικογένειας"!

What’s the strategy?

   Η χώρα σε αποσύνθεση, οι πολίτες σε πανικό, τα ΜΜΕ να απαγγέλλουν τις προφητείες του Νοστράδαμου… επιτέλους πρέπει να μπει κάπου μία τελεία. Η καταστροφολογία και η αποδοχή του χειρότερου δεν οδήγησε κανένα ποτέ πουθενά. Οπότε, τι πρέπει να γίνει στο εξής;

   Αρχικά πρέπει να επαναπροσδιοριστούμε ως χώρα σε επιχειρηματικό επίπεδο. Πρέπει να πάρουμε απόφαση ότι ο γιγάντιος-σοβιετικός δημόσιος τομέας αποτελεί παρελθόν και να εστιάσουμε στο μέλλον ως κοινωνία. Πως όμως;

   Αρχικά απαξιώνοντας όλους τους πολιτικούς και έπειτα να στραφούμε στον ιδιωτικό τομέα. Δυστυχώς όμως η παροχή υπηρεσιών στην οποία έχουμε καταλήξει να εργαζόμαστε οι περισσότεροι, δεν είναι κάτι που παράγει αξία. Και είναι αυτό το οποίο μας λείπει, η δημιουργία προστιθέμενης αξίας. Αρκεί αυτή η στροφή να γίνει στο δευτερογενή τομέα, δηλαδή μεταποίηση με εξαγωγικό προσανατολισμό. Αυτός είναι ο γρηγορότερος δρόμος να βγούμε από το σημερινό αδιέξοδο.

   Έχοντας πλέον την επανα- βιομηχανοποίηση της χώρας, πρέπει να δούμε τι μπορούμε να παράγουμε καλύτερα ώστε να είμαστε ανταγωνιστικοί. Θα είναι μία πολύ καλή ευκαιρία να εκμεταλλευτούμε τις άπειρες πλουτοπαραγωγικές πηγές της χώρας μας. Εδώ λοιπόν, έχουμε 2 επιλογές, αμοιβαία αποκλειόμενες μεταξύ τους εννοείται.

   Η πρώτη είναι να κατασκευάζουμε υψηλής ποιότητας βιομηχανικά ή καταναλωτικά προϊόντα. Και αυτή είναι η δύσκολη περίπτωση. Χρειαζόμαστε πολύ τεχνογνωσία για να παράγουμε ποιοτικά ανώτερα προϊόντα, και είναι κάτι που δύσκολα θα αποκτήσουμε με τις τρέχουσες συνθήκες.

   Η δεύτερη είναι να κατασκευάζουμε μαζικά φθηνά καταναλωτικά προϊόντα δημιουργώντας οικονομίες κλίμακας, έτσι ώστε το κόστος ανά μονάδα να είναι συγκρίσιμο με αυτό των χωρών της Άπω Ανατολής  (Κίνα, Κορέα, Ταιβάν, …). Δυστυχώς για να πετύχουμε αυτό θα πρέπει να μειώσουμε κατακόρυφα το κόστος παραγωγής. Αυτό σημαίνει αρχικά χαμηλότερη φορολογία, της τάξης του 10% για να προσελκύσουμε επενδύσεις. Έπειτα, χαμηλότερους μισθούς, οι οποίοι αποτελούν το 85% του κόστους της κάθε βιομηχανικής μονάδας. Στη συνέχεια, χρειαζόμαστε καλό δίκτυο διανομής το οποίο να μην εξαρτάται από το πετρέλαιο. Αυτό επειδή η μετακύλιση του κόστους στη διανομή αυξάνει κατακόρυφα το κόστος του προϊόντος. Η μόνη εφικτή λύση είναι η δημιουργία μέσων σταθερής τροχιάς, δηλαδή σιδηροδρομικές μεταφορές σε βιομηχανικές ζώνες και λιμάνια.