Δημοκρατία

   Το google με λέξη κλειδί τη δημοκρατία βρίσκει 17.100.000 αποτελέμστα σε 0,31 sec! Άραγε, έχουμε πραγματικά δημοκρατία ή όλα είναι μία πλάνη;

Το wikipedia δίνει τον εξής ορισμό:

   Η δημοκρατία είναι το πολίτευμα όπου η εξουσία πηγάζει από τον λαό, ασκείται από τον λαό και υπηρετεί τα συμφέροντα του λαού. Κεντρικό χαρακτηριστικό της δημοκρατίας είναι η λήψη αποφάσεων με ψηφοφορία: των πολιτών, στην άμεση δημοκρατία, ή κάποιων αντιπροσώπων τους, στην αντιπροσωπευτική δημοκρατία.

   Τρία ρήματα σε μία πρόταση, πηγάζει, ασκείται και υπηρετεί, πραγματικά εντυπωσιακό! Τι από τα τρία αυτά γίνεται στη μοντέρνα Ελλάδα των τελευταίων 38 ετών;

   Για να πηγάζει η εξουσία από τον κυρίαρχο λαό, προϋποθέσεις είναι δύο. Πρώτον, η συμμετοχή στα κοινά, δηλαδή στις εκλογές και δεύτερον, το μερίδιο ευθύνης. ΔΕΝ υπάρχει ανεύθυνος πολίτης στη Δημοκρατία και για το λόγο αυτό πρέπει να σκεφτούμε πολύ καλά ΠΡΙΝ ψηφίσουμε... μετά ίσως να είναι λίγο αργά!

   Όσο για το ασκείται και υπηρετεί θα αμφιβάλλουμε πολύ εδώ! Σε μία χώρα που ο παρασιτισμός ενός παρακράτους που κατακλέβει ότι έχει απομείνει στον παραγωγικό ιστό της χώρας η λέξη υπηρετεί μοιάζει ταινία επιστημονικής φαντασίας. Στη χώρα που ο μισθωτός και ο συνταξιούχος πληρώνει ΠΑΝΤΑ τα σπασμένα και τα κλεμμένα του κάθε Άκη, ούτε από το λαό ασκείται ούτε και από τους ίδιους τους κυβερνώντες. Μερικές κλίκες και συντεχνίες κυβερνούν αυτόν το τόπο, σαν φεουδάρχες ή τσιφλικάδες της μοντέρνας εποχής.

   Παρακάτω παραθέτω τρεις φράσεις δύο πολύ μεγάλων φιλοσόφων της Αναγέννησης, δυο του Ζαν Ζακ Ρουσσώ και μία του Βολταίρου χωρίς επιπλέον σχόλια. Απλά σκεφτείτε τι σας θυμίζουν.

«Όταν η υπηρεσία του πολίτη προς το κράτος παύει να είναι πρωταρχικής σημασίας και ο πολίτης μπορεί να εκπληρώνει τις υποχρεώσεις του πληρώνοντας, τότε το κράτος βαδίζει στην καταστροφή.»

«Όταν ο πολίτης λέει για τα ζητήματα του κράτους "Τι μ' ενδιαφέρουν εμένα;", αυτό το κράτος είναι καταδικασμένο να χαθεί.»

«Η δημοκρατία δεν είναι καθόλου θεμελιωμένη πάνω στην αρετή. Είναι θεμελιωμένη στη φιλοδοξία κάθε πολίτη που περικλείνει και τη φιλοδοξία όλων των άλλων.»

Πως μπορώ να βοηθήσω την Ελλάδα;

   Πολύ απλά... με μερικές καθημερινές προτεραιότητες που πρέπει να γίνουν σε όλους συνήθεια. Θα τις παραθέσουμε στη συνέχεια, δεκτά σχόλια, παρατηρήσεις ή και νέες ιδέες για δημοσίευση.

   Αρχικά, πρέπει από παντού για κάθε μας συναλλαγή να παίρνουμε απόδειξη. Εκτός του ότι μετράει στο να "χτίσουμε" το αφορολόγητο μας, είναι βασικό έσοδο για το χρεοκοπημένο μας κράτος. Φανταστείτε ότι για μία αγορά 20€ που πραγματοποιείται σε ένα κατάστημα χωρίς να σας εκδώσει ο ταμίας απόδειξη, το κράτος χάνει 4,6€ έσοδα τα οποία καταλήγουν λαθραία στη τσέπη του καταστηματάρχη. Καλώς ή κακώς οι εφοριακοί είναι πολύ λίγοι για να μπορούν να ελέγξουν το σύνολο των επαγγελματιών.

   Κάθε απόδειξη για να είναι νόμιμη πρέπει να αναφέρει στο τέλος της τη φράση "ΝΟΜΙΜΗ ΑΠΟΔΕΙΞΗ", την ημερομηνία και ώρα της συναλλαγής καθώς και τον αύξων ημερήσιο αριθμό της. Στην επωνυμία πρέπει να αναφέρονται οπωσδήποτε ΑΦΜ και ΔΟΥ. Παρακάτω σας έχω ένα παράδειγμα, έχοντας σβήσει τα κρίσιμα στοιχεία για λόγους διακριτικότητας.

   Δεύτερον, ένα πρόβλημα που τείνει να γίνει μάστιγα κυρίως στις πόλεις. Μη δίνετε ΠΟΤΕ λεφτά σε αλλοδαπούς στα φανάρια. Εκτός του ότι το πρόβλημα θα συνεχίζει να διογκώνεται, τα χρήματα αυτά δε νομίζω να καταλήγουν τελικά σε εκείνους τους δύστυχους που ήρθαν από την άλλη άκρη της Ασίας και της Αφρικής για να πλένουν τζάμια. Το μόνο σίγουρο είναι πως έτσι δε λύνετε το πρόβλημα τους. Αν θέλετε να τους βοηθήσετε αγοράστε τους κάτι να φάνε! 

   Έπειτα, όπως έχουμε αναφέρει αρκετές φορές σε παλαιότερες αναρτήσεις, είναι σημαντικό να αγοράζουμε ελληνικά προϊόντα. Όταν τα χρήματα μένουν εντός Ελλάδας είμαστε διπλά κερδισμένοι. Πρώτον, γιατί δεν αυξάνεται το έλλειμμα στο εμπορικό ισοζύγιο και δεύτερον γιατί διατηρούνται μερικές δεκάδες θέσεις εργασίας  στη χώρα μας.

Πως όμως ξεχωρίζεται ένα προϊόν αν είναι ελληνικό ή όχι;

   Έχω ακούσει κατά καιρούς πολλούς να "βλέπουν" αν ένα προϊόν είναι ελληνικό από το γραμμωτό κώδικα (barcode) όταν αυτός ξεκινάει με 520. Μάλιστα παρακάτω παραθέτω ένα παράδειγμα που βρήκα ψάχνοντας...

   Είναι μεγάλο ΛΑΘΟΣ. Οι κωδικοί των προϊόντων είναι διεθνείς και κατά κανόνα ανεξάρτητοι από τη χώρα προέλευσης, παραγωγής και διακίνησης αυτών. 

 Τα τρία πρώτα νούμερα ενός κωδικού προσδιορίζουν τη χώρα στην οποία εκδόθηκε ο συγκεκριμένος κωδικός για λογαριασμό της ενδιαφερόμενης επιχείρησης που επιθυμεί να κωδικοποιήσει τα προϊόντα της, χωρίς αυτό να συνεπάγεται ότι τα προϊόντα αυτά παράγονται ή κυκλοφορούν στην ίδια χώρα.

Για παράδειγμα, υπάρχουν προϊόντα που κατασκευάζονται σε εργοστάσιο της Βουλγαρίας, από ελληνική επιχείρηση με έδρα την Ελλάδα που φέρουν barcodes με πρόθεμα 520 και προϊόντα που κατασκευάζονται στην Ελλάδα από ελληνική επιχείρηση, που φέρουν barcodes με πρόθεμα 509 που είναι το αντίστοιχο barcode της Μ. Βρετανίας.

   Οι καταναλωτές είναι προτιμότερο να ενημερώνονται για την προέλευση/κατασκευή των προϊόντων από τις αναγραφόμενες πληροφορίες που εμφανίζονται στην ετικέτα του προϊόντος και προορίζονται για ενημέρωση του καταναλωτή, π.χ. «κατασκευάζεται σε» ή «χώρα προέλευσης».

   Τέλος, καλό είναι φέτος όσοι σκέφτονται να απολαύσουν τις διακοπές τους σε κάποια παραλία της Μεσογείου, η παραλία αυτή να είναι ελληνική. Ο λόγος είναι απλός, τον αναφέραμε και ποιο πάνω, πρέπει τα λεφτά να μείνουν στην Ελλάδα.

Δείτε τον κατάλογο με τα ελληνικά προϊόντα.

Παίζει η οικονομία ζάρια;

   Ο σημερινός τίτλος είναι παράφραση της φιλοσοφικής απορίας αν παίζει ο Θεός ζάρια ή όχι. Ας αντιμετωπίσουμε το ίδιο ερώτημα σε κάτι που είναι δημιούργημα του ίδιου του ανθρώπου. Ένα μέσο ανταλλαγής, η αγορά με τις διάφορες μορφές της αλλά και η οικονομία ως σύνολο, επηρεάζει τις ζωές μας αυθαίρετα άλλοτε φέροντας εξάρες και άλλοτε με ασσόδυο!

   Και το σημαντικότερο καταλαβαίνετε ποιο είναι; Φέρνοντας ασσόδυο αντιδρούμε παράξενα ως άτομα που μας χρωστάει κάτι παραπάνω η ζωή. Εξού και κατραφεύγουμε σε ακραίες επιλογές έχοντας στο μυαλό μας τις εξάρες που δικαιούμαστε. Έτσι μόνο θα επέλθει η ισορροπία στο μυαλό μας. Τι γίνεται όμως αν η ίδια η παρτίδα είναι χαμένη;

   Εκεί πάμε σε άλλες επιλογές πλέον, με γνώμονα το μη χείρον βέλτιστον! Και πιστέψτε με, ακόμα και να χαθεί η παρτίδα, είναι σημαντικό να χαθεί αξιοπρεπώς, μέχρι το τέλος. Οπότε είναι σημαντικό να μείνουμε ψύχραιμοι και να ξέρουμε πάντα τι ζητάμε.

   Γράφοντας για ακραίες επιλογές, εννοώ τα ακραία κόμματα που φαίνεται να κερδίζουν έδαφος στις δημοσκοπήσεις για τις εκλογές που έρχονται με τον κόσμο να βρίσκεται εν βρασμώ ψυχής και σε σύγχυση με όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας.

   Σε τέτοιες περιπτώσεις, παρομοιάζω την κοινωνία με ένα εκκρεμές σε πλήρη ταλάντωση. Αρχικά η μπίλια φαίνεται να κάθεται περισσότερο στα άκρα, όμως απλά περνάει από εκεί και με τη πάροδο του χρόνου, οι μεσαίες θέσεις είναι αυτές που πάντα κερδίζουν.

   Θεωρώ σημαντικό πως ακόμα και να χαθεί η παρτίδα, δηλαδή η παραμονή μας στο Ευρώ, αυτό πρέπει να γίνει αξιοπρεπώς. Σε μια παγκόσμια κοινωνία που έχει τάση να συγκλίνει και να έρχεται πιο κοντά δημιουργώντας νέες εμπορικές, οικονομικές και κοινωνικές ομάδες είναι κρίμα για τη χώρα μας να ακολουθήσει το μοναχικό δρόμο. Μοναχικό και δύσβατο δίπλα σε μία ταχέως αναπτυσσόμενη Τουρκία, και μάλιστα ισλαμικό ηγέτη της ανατολικής Μεσογείου.

   Ωστόσο, όπως αναφέραμε στην αρχή, κάποια πρόβλεψη δε μπορεί να γίνει. Τα ζάρια είναι στον αέρα και δε μένει παρά να μάθουμε σε λίγο καιρό... Ένας οικονομόλογος είχε πει κάποτε πως είτε ρωτήσουμε τον ίδιο είτε ένα μπαμπουίνο για τη πορεία των χρηματιστηριακών τιμών, έχουν και οι δυο την ίδια πιθανότητα επιτυχίας στην πρόβλεψη. 

Πότε θα γυρίσει ο τροχός;

   Είναι σίγουρα το ερώτημα που απασχολεί όλους μας από το 2009! Πότε επιτέλους θα αρχίσει η ελληνική οικονομία να δείχνει σημάδια ανάκαμψης από τη κρίση χρέους και να έχουμε ανάπτυξη.

    Η λύση ασφαλώς δεν είναι με το να κλείνουν λιμάνια και αεροδρόμια από απεργούς του ΠΑ.ΜΕ. σε μεγάλες γιορτές και κατά την καλοκαιρινή περίοδο καταστρέφοντας ότι έχει απομείνει από τον παραγωγικό ιστό της χώρας που φέρνει έσοδα, τον τουρισμό. Το μισθό και την ανάπτυξη φέρνουν οι επενδύσεις, και μάλιστα οι ξένες.

   Ο κρίσιμος παράγοντας για να επενδύσει ένας θεσμικός επενδυτής στη χώρα μας και σε μία ξένη χώρα γενικότερα ανάμεσα σε άλλα είναι το λεγόμενο country risk, δηλαδή πόσο ρίσκο και σε ποια απόδοση είναι διατεθειμένος να αναλάβει ώστε να επενδύσει τα χρήματα του. Μετριέται τόσο με ποιοτικά όσο και με ποσοτικά στοιχεία. ο κίνδυνος χώρας αναλύεται στις παρακάτω επιμέρους συνιστώσες: τον πολιτικό κίνδυνο, τον κυβερνητικό κίνδυνο, τον συναλλαγματικό κίνδυνο, τον κίνδυνο μεταφοράς κεφαλαίων καθώς και δευτερογενείς κινδύνους.

   Ο πολιτικός κίνδυνος εμπεριέχεται σε απότομες μεταβολές κυρίως νομοθετικού χαρακτήρα που μπορούν να επηρεάσουν άμεσα ή έμμεσα μια επένδυση. Για παράδειγμα η κυβέρνηση μιας χώρας εισαγάγει νομοθεσία που απαγορεύει την εισαγωγή ενός προϊόντος από το εξωτερικό ή απελευθερώνει μια αγορά από τα κρατικά εμπόδια εισόδου (barriers to entry). Επίσης, δείγμα πολιτικού κινδύνου είναι η εμπλοκή της επένδυσης σε νομικά θέματα. Κανείς δε θα ήθελε να "πάγωνε" η επένδυση του για πολλά χρόνια (στην Ελλάδα 6-7) μέχρι να εκδικαστεί.

   Ο κυβερνητικός κίνδυνος (sovereign risk) απεικονίζει την ενδεχόμενη ζημία σε περίπτωση που η κεντρική κυβέρνηση της χώρας υποδοχής αθετήσει τις υποχρεώσεις της ή μεταβάλλει τους όρους πληρωμής των υποχρεώσεών της.

   Ο πιστωτικός κίνδυνος μπορεί να θεωρηθεί ως η συνισταμένη τριών επιμέρους κινδύνων, του κινδύνου αθέτησης υποχρεώσεων (default risk), του κινδύνου ανοίγματος (exposure risk) και του κινδύνου ανάκτησης (recovery risk).

   Επίσης, υπάρχει μία παγκόσμια κατάταξη των χωρών σε σχέση με τον αριθμοδείκτη αυτόν ώστε να διευκολύνονται οι ανά τον κόσμο επενδυτές (country risk rating). Μπορείτε να δείτε το σχετικό πίνακα παρατηρώντας πως χώρες όπως η Αλβανία και η Αρμενία έχουν μικρότερο risk premium από την Ελλάδα.

   Για το λόγο αυτό χρειαζόμαστε σταθερό φορολογικό σύστημα, ανταγωνιστικό με αυτά των βαλκανικών χωρών και της Τουρκίας. Επίσης, είναι σημαντικό το κράτος να βοηθάει τις επιχειρήσεις να αναπτυχθούν αντί να αντιμετωπίζονται με τέτοιο τρόπο λόγω γραφειοκρατίας. Τέλος, νομικά όργανα όπως το ΣτΕ, το οποίο μπορεί να μπλοκάρει - παγώσει ξένες επενδύσεις για χρόνια, δε βοηθάει πλέον στην ανάπτυξη της χώρας.

   Μία Ελλάδα με ευελιξία και στρατηγικό προσανατολισμό μπορεί να αποτελέσει το επόμενο παγκόσμιο οικονομικό θαύμα!

Σοφόν το σαφές

   Αυτό είχε πει ο μεγάλος τραγικός Ευριπίδης που έζησε τον 5ο αιώνα π.Χ. Σχεδόν 2500 χρόνια μετά, η χώρα μας πλέει σε πελάγη παραπλάνησης της δημόσιας συνείδησης με τη πολιτική σκηνή του τόπου να έχει μετατραπεί σε τραγικό θίασο που τάζει τα πάντα. Πόσο μάλλον όχι στο παρά πέντε της χρεοκοπίας αλλά στο και ένα!

   Σε συνέχεια, ένας μεγάλος γαλλοελβετός φιλόσοφος κατά την Αναγέννηση, ο Ρουσσώ είχε πει στο κοινωνικό συμβόλαιο πως οι προθέσεις ενός λαού είναι πάντα αγνές. Από εκεί εξάλλου πηγάζει και η δημοκρατία. Αλλά όμως ο λαός μπορεί εύκολα να παραπλανηθεί.

   Σε συνδυασμό των δυο παραπάνω γνωμικών και με τις εκλογές να πλησιάζουν, θα ήταν λογικό και φρόνιμο κάθε πολιτική παράταξη αντί να τάζει τον ουρανό με τ' άστρα να πει πραγματικά πόσο διαφορετικές λύσεις έχει, εντός ή εκτός Ευρώ, αλλά και με τι συνέπειες. Και στο σημείο αυτό που είμαστε, οι συνέπειες είναι αρνητικές όποιο δρόμο και να ακολουθήσουμε.

   Είναι πραγματικά τα πράγματα τόσο απλά; Ποιος και γιατί να μην ήθελε να διανύσει τον εύκολο δρόμο ανακηρύσσοντας τον εαυτό του Ευεργέτη ή ακόμα και Σωτήρα της Ελλάδας; Μήπως τα δύσκολα δεν τα έχουμε δει ακόμα;

   Η μόνη αλήθεια είναι ότι αυτός που θα εκλεγεί θα πρέπει να διαπραγματευθεί νέο κούρεμα του δημοσίου χρέους. Και αυτό θα πρέπει να γίνει σύντομα. Γιατί όμως;

   Η απάντηση είναι πως για να είναι βιώσιμο ένα δημόσιο χρέος και το κράτος να μπορεί να το εξυπηρετήσει, δεν πρέπει να ξεπερνά το 4% του ΑΕΠ. Οπότε εφόσον δε μπορούμε να αυξήσουμε το ΑΕΠ καθώς διανύουμε το 5ο συνεχόμενο έτος ύφεσης, ένα νέο κούρεμα θα είναι πολύ σύντομα προ των πυλών.

   Μπροστά σε όλο αυτό το Γολγοθά, η συμμετοχή είναι απαραίτητη και εκφράζει την υπέρτατη δημοκρατική πράξη, άσχετα με το τι πιστεύει ο κάθε ένας από εμάς. Λευκά ψηφοδέλτια δε μετράνε πλέον με εκλογικό νόμο του 2005 οπότε ας σκεφτεί συνειδητά ο καθένας μας τι τον εκφράζει περισσότερο, τόσο σαν άτομο αλλά και ως κοινωνικό σύνολο.